Afdrukken
Hits: 2838

Op 12-jarige leeftijd koopt het Schotse meisje Amy MacDonald het album 'The man who' van haar landgenoten Travis. Ze pakt een gitaar van haar vader en leert zichzelf erop te spelen. Vanaf haar vijftiende treedt ze op en bezoekt ze concerten van haar idool Pete Doherty (Libertines, Babyshambles).



Als Amy negentien is, begin dit jaar, verschijnt haar debuutalbum 'This is the life'. Groot-Brittannië valt voor haar en nu is de rest van de wereld aan de beurt.

Het wordt folkpop genoemd, maar dat is een misleidend stempel, slechts gebaseerd op de bovenliggende akoestische gitaar. Luister naar het twinkelen van de elektrische gitaar, naar alle leuke dingetjes in de muziek en je moet constateren dat Amy MacDonald dichter bij Snow Patrol, Travis en Editors zit dan bij Katie Melua.

Ze zingt over publiciteitsbeluste voetbalvrouwen, de mooie en de treurige kant van Doherty en de pathetische zelfoverschatting van jonge popsterren. Haar soepele, wat hese stem dirigeert haar opvallend sterke teksten. En aangezien ze ook de muziek componeerde, is ze heer en meester over haar eigen songs. Legt ze er venijn in wanneer dat moet, is ze melancholiek als dat past.

'This is the life' is niet vernieuwend. Wel verbazingwekkend goed. Acht van de tien liedjes zijn 'great tunes', zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen.

Eén van de beste lady's cd van dit jaar, ( samen met sarah ) bettens en  van een zeldzaam groot talent.  nhd