Neil Young: Chrome Dreams Ii (Reprise/Warner)
Hij viert maandag zijn 62e verjaardag, maar ondanks veertig tropenjaren in de rock-'n-roll lijkt Neil Young niet van zins gas terug te nemen.

In korte tijd gedurfde soloprojecten, een spatzuivere countrydvd 'at the Ryman' en een bikkelhard protestalbum - hij gaat maar door. De volgende, tevens mooiste verrassing is deze 'Chrome dreams II', die met een knipoog terugvoert naar de mooiste tijd, die van 'After the goldrush' en dankzij Ben Keiths pedal steel een vleugje 'Harvest'. Fascinerend zijn vooral de veelzijdigheid en energie.

Young laat moeiteloos een onschuldig countrydeuntje volgen op regelrecht vuige rock-'n-roll ('Dirty old man') en neemt tot twee keer toe een kwartier de tijd om verstokte fans van de luchtgitaar weer voor jaren oefenstof te gunnen. Alle recensies die worden gegeven zijn zeer goed en positief en zo is het ook, een ouderwetse goede Young. gdr / nhd

Youssou N'dour: Rokku Mi Rokka (Nonesuch/Warner)
Alles wat Youssou N'Dour aanraakt, is goudgerand. Met 'Rokku mi rokka' (geven en nemen, red.) is dat net zo. Senegals grootse muziekheld is terug bij zijn ritmisch en traditioneel sterkste kanten.

Magnifieke percussie, heldere zang en de mbaalax - de door N'Dour gemoderniseerde traditionele stijl - is zelfs afgestoft en verrijkt. Youssou heeft naar het noorden van Senegal gekeken en in de woestijn verwante en bruikbare stijlen geleend. Lof daarvoor, maar het is en blijft vooral 'als vanouds', helemaal passend bij L'Etoile de Dakar.

Miljoenen fans zijn daar blij mee. En de terugkeer van Neneh Cherry ('7 seconds', weet je nog?) zullen ze toejuichen, al is haar rap niet innemend. Wie daarentegen de avontuurlijke N'Dour zoekt, moet bij zijn projecten met andere artiesten zijn. Het is niet zijn beste cd maar wel weer 1 van zijn betere. nhd

Chip Taylor: Live From The Ruhr Triennale (Rounder/Munich)
Chip Taylor heeft de laatste jaren in Nederland weer een prima reputatie opgebouwd. Met zijn warme stem,ongelooflijk oeuvre en de altijd vriendelijke presentatie pakte de troubadour de kleinste songwriterzaaltjes en de grote festivalzalen in.

Nooit te beroerd om ook zijn twee allerbekendste liedjes te spelen: ’Angel in the morning’ en ’Wild thing’.

Zoals op deze Duitse live opname uit 2005 zijn die klassiekers echter zelden te horen geweest. Taylor had niet alleen zijn ’muze’, de beeldschone Texaanse violiste Carrie Rodriguez, naast zich op het podium. Hij mocht die avond de topgitaristen Bill Frisell en Greg Leisz tot zijn begeleiders rekenen.

En voor de apotheose, een tot over de zes minuten uitgesmeerde ’Wild thing’, verscheen zelfs Buddy Miller op het toneel. Als hij in Nederland is ga  genieten. nhd

Popa Chubby: Deliveries After Dark (Dixiefrog/Bertus)
Subtiliteit is aan de bluesgigant (letterlijk en figuurlijk) Popa Chubby niet besteed. De ’King of N.Y.C. blues’ meldt zich met tracks als ’I’ll piss on your grave’ en ’Money isn’t everything (it’s the only thing)’. Zo klinkt hij ook. Popa heeft een simpel doel: ’I wanna play them blues for you’. En geeft ook op dit album zijn aloude advies: ’Play it loud’.

Hier gaan alle remmen los en worden rauwe stadsblues en rock-’n-roll één. Bas en drums leggen de basis, Popa gromt of zingt wat, maar uiteindelijk draait het allemaal om het geweld dat deze Hendrix-fan uit die zes snaren haalt. Fascinerend, al blijft het behelpen.

Want wie Popa Chubby écht wil ervaren, zal hem live moeten zien. Dat kan op 12 november in Tivoli in Utrecht en 13 november in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard. nhd