Beth Hart: 37 Days (Universal)
Beth Hart kan op haar vierde album '37 days' (de tijd waarin de cd zo veel mogelijk live werd opgenomen) eindelijk zichzelf zijn. Op het eerste was het zoeken, tijdens het tweede was ze een dolende junkie en met het derde rekende ze af met haar voormalige levensstijl.

De Amerikaanse zingt nu over wilskracht, over kwetsbaar opstellen, over niet willen buigen voor de duivel, over levenslust en geluk. De muziek gaat daar deels in mee, in die zin dat het aantal stevige (blues)rockstukken beperkt is.

Beth Hart excelleert vooral in haar ballades, zoals 'Jealousy', het aangrijpende hoogtepunt 'Easy' en het epos 'Crashing down the end'. De muziek mag dan iets minder rauw zijn, de bevlogenheid en de emoties blijven haar kenmerken. En uiteraard ook die altijd oppermachtige stem.

Tenslotte onderschat ze Nederland. Ze verwachtte in optreden in weardse tempel dat er paar honderd mensen naar haar kwamen kijken. Ze was bijzonder zenuwachtig toen ze begreep dat het uitverkocht was.  nhd

Elvis Perkins: Ash Wednesday (Xl/V2)
Niet te verslaan, de liedjes van de pure singer/songwriter. Liedjes die beginnen met wat akoestische gitaar, de eerste ingetogen poëtische regels. Regels die een vloeiende, bijna hypnotiserende stroom worden.

En dan komt, rustig maar beslist, zo'n lekker vette bas erbij. Even later volgen vanzelfsprekend de droge drums. Terwijl die mooie versregels blijven stromen groeit de spanning; hoe werkt hij het af? Met viool, trompetten en kinderstemmen!

Betoverend, die eerste 6.19 minuten 'Ash Wednesday'. Even overweldigend als het begin van Bright Eyes 'I'm wide awake'. De weemoedige herfstsfeer laat zich daarna zelfs door een incidenteel opgewekt moment niet meer verdrijven, muzikaal blijven de verrassingen komen.

De stijl van Thom Yorke, soms het raffinement van Rufus Wainwright, 't zit er allemaal in op dit debuut van Elvis Perkins (op You Tube treffend beschreven als liefdesbaby van Harry Potter en John Lennon).

Over stof voor zijn liedjes heeft deze Elvis ook al geen klagen. Wat wil je, als zoon van acteur Anthony Perkins (Psycho) en actrice/fotografe Berry Berenson. De eerste was aids-slachtoffer en Berry (aan wie dit debuut is opgedragen) zat in het eerste vliegtuig dat zich in de Twin Towers boorde.  Kopen dus deze cd en durf te luisteren. nhd

The Thrills: Teenager (Virgin/Emi)
Hun eerste twee albums werden bejubeld als ontwapenende pop. Niet alleen door critici, want er werden er liefst zo'n miljoen stuks van verkocht. En toen verscheen er drie jaar lang niets nieuws van The Thrills.

Een writersblock? Nee, het vijftal uit Dublin toerde de afgelopen vier jaar vrijwel non-stop en zat dus allesbehalve stil. Maar na zo'n lange periode zou de derde cd wel eens heel anders kunnen klinken.

Dat valt wel mee. De muziek is nu eens niet opgenomen in Los Angeles, maar in Canada. De groeiliedjes zijn minder zomers en hebben kleine invloeden uit de Americana, niet in de laatste plaats door het gebruik van banjo en mandoline. Onveranderd goed zijn de prettige melodieën en de smachtende stem van Conor Deasy.

The Thrills klinken op 'Teenager', dat in het teken staat van het verliezen van de onschuld, als een compacte popversie van The Waterboys. De trefwoorden zijn: charmant, sympathiek, sprankelend en tijdloos. Het enige bezwaar is dat er vrijwel voortdurend dezelfde arrangementen worden gehanteerd, waardoor het totaal wat eenvormig wordt. Trouwens een wereld cd hoesje. nhd