Babyshambles: Shotter's Nation (Parlophone/Emi)
Naast Amy Winehouse houden de ex-geliefden (?) Kate Moss en Pete Doherty de bladen bezig. Alcoholisme en drugsgebruik, resulterend in een chaotisch leven, eisen hier hun tol.

Winehouse is namelijk een huizenhoog talent, Moss onweerlegbaar mooi en Doherty? De ex-Libertines-frontman was slechts een junk die met 'Down in Albion' rampzalig debuteerde: alle gitaarriffs verdronken in eindeloze distortion.

Hij bewijst meer te kunnen op deze nieuwe cd met deels scherp klinkende garagerock. Babyshambles knisperen in 'There she goes', 'Crumb begging' en verwijzen naar de vroege Kinks en The Who.

De helft is helaas ondermaatse smurrie. Producer Stephen Street (Smiths, Blur) en een prachtige bijdrage van Bert Jansch trekken het eindoordeel naar het positieve.

Daarnaast is het erg brits en daar moet je van houden.  Het is geen super cd maar wel 1 van de beste dingen die hij gemaakt heeft.

Bob Dylan: Dylan (Columbia/Sonybmg)
Eén woord staat er op de cover, één woord als kwaliteitszegel, als statement: Dylan. Want dat ene woord staat voor de man die de moderne muziek de weg wees. Ditmaal gaan achter het woord compilaties (zonder nieuwtjes) schuil.

Een zotte versie van één cd, alsof zo'n ongelooflijk oeuvre in achttien tracks is samen te vatten. Maar ook is er dezelfde cover voor een set van drie discs (51 tracks) die 'his Bobness' recht doet.

Vooral de eerste cd is duizelingwekkend, met negentien tracks uit de periode 1962-'67, vrijwel zonder uitzondering klassiekers. En dan te bedenken dat zelfs zo'n overzicht nog slechts een indruk geeft...

Willekeuriger volgen de overige twee cd's zijn loopbaan (plus het verval en de nieuwe kracht van zijn stem) tot en met het vorig jaar uitgebrachte 'Modern times'

Voor de liefhebber niets nieuws want die hebben alles al, maar voor de jonge beginnende muziekliefhebber een must

The Flower Kings: The Sum Of No Evil (Insideout/Spv/Cnr)
Met regelmaat van de klok verschijnt van The Flower Kings een nieuw album. 'The sum of no evil' is inmiddels het vijftiende werkje van de vijf Zweden sinds begin jaren negentig.

Nu eens geen dubbelaar, maar een enkel schijfje met zes nummers, variërend van ruim vijf tot bijna 25 minuten. Deze keer ook geen experimentjes of jazzy invloeden, nu keren The Flower Kings terug naar hun roots. En dat zijn tevens de wortels van het genre: de progrock zoals die ooit is begonnen.

Inclusief hammond, moog en mellotron. Vernieuwend is het allemaal niet, maar des te degelijker. En dat is ook een compliment. Onvervalste jaren '70 prog dus. Geheel in de geest van (hallo, daar zijn we weer) het toenmalige geluid van Yes en Genesis. Je haat het of je houdt er van. Oh ja, er is net een prachtige dubbelaar met het beste van deze zweedse topband.

Vic Chesnutt: North Star Deserter (Constell/Konkurrent)
Vic Chesnutt weet waar Abraham de mosterd haalt. Op zijn fantastische tiende album laat hij zich bijstaan door rauwe, experimentele bands die gekoppeld zijn aan de befaamde Hotel2Tango Studio’s in het Canadese Montréal.

Zo laat hij zich assisteren door musici uit de gelederen van Godspeed You! Black Emperor en A Silver Mt. Zion. De ongebruikelijke combi met Chesnutts uit countryblues en folk geboren ballads doet vaak aan als een tijdmachine.

Hij klinkt soms als Gabriel in de vroege Genesis of Hammill in VanderGraaf Generator, echter zonder zijn imposante sonore stem te verheffen.

De wals ’Glossolalia’ en de gruizige rock van ’Debriefing’ zijn zo sterk dat ze de sombere ondertoon van ’North star deserter’ verjagen.

Eindelijk een vernieuwend album uit de Americana-hoek. nhd