Iemand schreef ooit: als het Randy Newman was geweest die Billy Joels grootste hit had gepend, dan had de stinker naar alle waarschijnlijkheid 'I Love You Just the Way You Are, You Stupid Bitch' geheten. Bedoelend: nog liever peuzelt Newman zijn volledige collectie fleurige hawaïhemden en al zijn blauwe jeansbroeken op dan dat hij een song 'I Love You Just the Way You Are' zou noemen, laat staan dat hij zo'n titel nog zou menen óók.

Welnu, ladies and gentlemen of the jury: op 'Harps and Angels', zijn eerste échte plaat in bijna een decennium, stáát een 'I Love You Just the Way You Are'. Het heet 'Feels Like Home', bevat van alle ironie gespeende frasen als 'I never thought I'd love anyone so much', werd eerder al stukken beter vertolkt door Bonnie Raitt (op 'Randy Newman's Faust' uit '95) en legt pijnlijk bloot dat Newmans vocale capaciteiten te beperkt zijn om zich aan dit soort sentimentele lurrrrve-ballades te wagen. Laat die maar aan Billy Joel over, Ran!

Gelukkig zit het voor de rest allemaal meer dan snorrelings op 'Harps and Angels'. De plaat heeft nét niet de envergure van 'Good Old Boys' of 'Sail Away' (kent ú veel platen die dat wel hebben?), maar de specialiteiten van het huis worden toch weer in rijkelijke porties geserveerd: beklijvende melodieën, piekfijne arrangementen en bijtend geestige teksten.

Mooi ook om te horen hoe een volledig gestoffeerd symfonisch orkest de hele plaat lang luisterrijke duels levert met een waarlijk sublieme backingband (met onder meer producer Mitchell Froom op toetsen).

Zeker wat de teksten betreft is het - eindelijk, na al die mierzoete Disney-soundtracks - nog eens ouderwets smullen geblazen. Newman buigt zich het grijze hoofd over heikele kwesties als malaria, John Cougar Mellencamp, het Oude Testament, stechelende Vlamingen en Walen (!), Jackson Browne, General Motors, het Amerikaanse Hooggerechtshof, de Spaanse inquisitie én dito Armada, Bono ('he's off to Africa, he's never around') en honden die Fido heten, en dat doet hij met het soort aanstekelijke vitriool dat wij niet meer gehoord hadden sinds, wel, zijn vorige plaat.

U wilt hoogtepunten? U kríjgt hoogtepunten: 'Korean Parents' reikt een hoogst originele oplossing aan voor slecht presterende blanke scholieren ('Korean parents for sale / they'll be strict but they'll be fair'), 'Laugh and Be Happy' is voor zover wij weten 's werelds eerste sarcastische charleston, en in 'A Few Words in Defense of Our Country' worden George Dubbeljoe en zijn trawanten afgemeten tegen enkele andere fameuze schurken (Hitler, Leopold II, Ghislaine uit 'Mijn restaurant!') om te besluiten dat de huidige leiders der Vrije Wereld eigenlijk nog de kwaadsten niet zijn.

Erg vermakelijk is ook 'Only a Girl', een vrolijk huppelend dixielanddeuntje waarin een ouwe lul zich afvraagt hoe het in godsnaam mogelijk is dat een mooi jong grietje voor hem valt, tot een vriend voorzichtig suggereert dat het misschien wel iets met z'n geld te maken heeft. Het hupse deuntje wordt terstond de nek omgewrongen, de ouwe lul lost een onthutst 'Jeez, I never thought of that' en trekt dan met een gesmoord 'God damn it' de deur achter zich dicht.

Maar het allermooiste nummer van de plaat is toch nog 'Losing You', een bedrieglijk simpele maar o zo fraaie ode aan vermoeden wij Newmans eerste vrouw, die zonder blozen naast klassiekers als 'Birmingham' en 'I Think It's Going to Rain Today' mag gaan staan.

Ruim negen jaar heeft Randy Newman zijn cynisme, zijn zwarte humor en zijn inside jokes ter wille van ome Walt achterwege moeten laten, maar heden zit de enige echte dean of satire weer pontificaal op zijn troon. Dat is fantastisch, en mag eeuwig blijven duren.