Richard Thompson: Sweet Warrior (Proper/Rough Trade)
Thompson gaf veertig jaar geleden met Fairport Convention vorm aan de Britse folkrock. Sindsdien heeft hij een indrukwekkend solo-oeuvre opgebouwd, met zijn verhalende teksten, meesterlijke gitaarspel en wonderlijke stem als fundament.

Een tijdje leek hij de weg kwijt, maar alweer een jaar of tien verrast hij met telkens weer een andere aanpak.

Zo volgt op het sobere en goeddeels akoestische ’Front Parlour Ballads’ nu een volledig uitgewerkt album, waarop hij 68 (!) minuten lang strooit met korte, prachtige solo’s.

Veelal gaat het er - ook tekstueel - opmerkelijk fel aan toe, maar de allermooiste minuten zitten in een ballad als ’Take care the road you choose’, waarin de warme akoestische bas van zijn oude kompaan Danny Thompson de kristalheldere gitaartoon omlijst. Een geweldig artiest.            nhd

Luka Bloom: Tribe (Big Sky/V2)
Luka Bloom is nooit zo groot geworden als werd voorspeld ten tijde van zijn felle debuut ’Riverside’ in 1990. De Ierse singer-songwriter bleef wel mooie albums afleveren, waarop een Keltische sfeer meestal een kleine en soms een grote rol speelde.

Na een periode waarin hij zijn platen in eigen beheer uitbracht, verschijnt ’Tribe’ bij een nieuwe platenmaatschappij. Daarop borduurt hij voort op een ingezette lijn. Bloom is milder, de muziek is rustig en soms bijna verstild, de toon is weemoedig.

Aangename folkliedjes met die typische Ierse randjes, smaakvol voorzien van allerlei instrumenten. Soms mag er wel iets meer pit in zitten, maar dat gebeurt vanzelf tijdens zijn optredens in oktober op diverse Nederlandse podia, waar hij al jaren kan rekenen op een vast publiek     nhd

Paul McCartney: Memory Almost Full (MPL/Hear Music/Universal)
Ja, Paul stipt het liefdesdrama en de pijnlijke scheiding met zijn bijna-ex hier en daar aan. ,,There’s far too much on my plate/Don’t have no time to be a decent lover/I hope it isn’t too late’’ blaat hij in ’Ever present past’, het sleutelnummer op zijn nieuwste album. De schat!

Geeft hij zichzelf ook nog even de schuld van het persoonlijk echec. In ’Gratitude’ zeikt de 64-jarige zichzelf op zo’n larmoyante manier af dat je hem tegen de bladen zou willen beschermen.

Gelukkig beschikt hij over een haperend geheugen, dat maakt deze lange reis naar verloren tijden af en toe dragelijk.

’Memory almost full’ is bij lange na niet even aardig als het twee jaar geleden uitgebrachte ’Chaos and creation in the backyard’. Toen liet Macca zich af en toe gidsen door Radiohead-producer Nigel Godrich, nu krijgt producer David Kahne een herkansing na het album Driving Rain. Dit album heeft zijn hoogtepunten maar ook grote missers

Macca laat hem in Abbey Road alle hoeken zien, ook de meest stoffige. Het resultaat van Pauls zoektocht is een  medley, het geweldig mooie ’You tell me’ en voorts een staalkaart van bekende Macca-verschijningen.

Ja, zijn mooie gedragen stem, zijn compositorische handigheidjes en typische bruggetjes houden hem zelfs hier overeind. Maar juist iemand met een dergelijke voorgeschiedenis zou niet alles van zichzelf moeten pikken. Wat is er mis met ’Grandchildren on your knee’, Paul? Is deze plaat nu een tegenvaller of.....?